Hoe ik van kerngezond naar kerngehandicapt ging

Door Plato1989 op vrijdag 22 april 2016 12:09 - Reacties (40)
Categorie: Handicap geneuzel, Views: 16.024

Vroeger, toen ik nog klein was, was ik een gezond jongetje. Tegenwoordig ben ik 26 jaar, niet meer klein (1 meter 96 namelijk) en niet meer gezond. Toen ik 13 jaar was veranderde mijn leven drastisch en voor altijd. Dit is mijn verhaal.

TL:DR - nooit de moed opgeven.

"Dirk, jij loopt wat... eigenaardig" zei mijn huisarts toen ik op 13-jarige leeftijd bij hem kwam voor mijn astma. Ik had sinds jonge leeftijd al chronisch bronchitis en al snel werd er een tamelijk heftige vorm van astma bij mij vastgesteld. Als ik mijn medicatie niet nam, Ventolin en Flixotide, lag ik al snel als een amechtig paard wat op sterven na dood was op de grond krampachtig naar adem te happen. Ieder kwartaal kreeg ik bij de huisarts een aantal onderzoeken om te kijken hoe het ging met de astma. Mijn astma bleek op die dag onder controle te zijn maar ik kreeg een doorverwijzing naar een schoenmaker mee voor steunzolen. Ik had een lichte afwijking aan mijn voeten, ze stonden wat naar buiten. Omdat de pubertijd er zat aan te komen vond men het verstandig om mij steunzolen te geven zodat tijdens de groei dit goed kon worden opgevangen.

Een jaar later kreeg ik pijn tijdens het lopen, pijn in mijn voeten. In de eerste instantie heb ik daar weinig aandacht aan geschonken maar op een gegeven moment viel dat niet meer te negeren. Na het tegen mijn ouders verteld te hebben besloten die om een afspraak met de huisarts te maken. De huisarts constateerde dat de manier waarop ik liep, ondanks de steunzolen, slechter was geworden. Mijn voeten waren verder naar buiten gaan staan en mijn voeten waren 'platter geworden'. Ik zakte volledig door mijn voetzolen heen.

Met een verwijzing naar een orthopeed kon ik naar het ziekenhuis vertrekken. In het ziekenhuis wisten ze eigenlijk niet wat er aan de hand was. In de verslagen die ik van die tijd hebt spreekt men van 'platvoeten' en 'milde vergroeiingen'. Men leekt het handig als ik naar een orthopedische schoenmaker ging die volledig orthopedisch schoeisel voor mij kon verzorgen. Daar brak de hel voor mij aan. De schoenen die ik kreeg waren huge, ze kwamen tot mijn knieën. De binnenkant was volledig op maat gemaakt voor mijn voeten, enkels en benen voor een goede ondersteuning. Mijn voeten werden in een goede stand gedwongen. De schoenen moesten stevig zijn want de druk die erop staat gedurende een dag is enorm. Al snel kwam het staal die men gebruikt had voor de stevigheid dwars door de bekleding naar binnen en liep ik gedurende een jaar rond met open wonden op mijn benen en voeten.

De pijn die ik ondertussen had van mijn voeten en benen was gigantisch. Vaak kon ik niet meer lopen van de pijn. Nog sterker: de functie om te lopen ging achteruit. Terug naar het ziekenhuis. Men constateerde dat, en in de verslagen van toen sprak men al over een handicap, achteruit ging en dat het mijn gehele bewegingsapparaat aan het aantasten was. Enkele tientallen onderzoeken later en MRI/CT/Röntgen scannen wist men nog niet wat ik mankeerde maar begon het beeld zich wel te vullen. Men constateerde:

* Vergroeide botten, ze stonden vanaf mijn knieën naar beneden 'scheef'
* Te veel botten, ik had bot zitten op plaatsen waar het niet hoorde te zitten
* Verminderde spierfunctie

Rond die tijd was ik 16 jaar en kwam ik bij een chirurg terecht. Deze gaf mij te kennen dat opereren mogelijk was maar dat die beslissing zelf genomen moest worden en dat ik eerst 18 moest zijn in verband met de groeispurt. De operaties hadden een kans van 50/50. Het idee was om ieder half jaar, gedurende 4 jaar een operatie te doen. Het bot wat er niet hoorde moest weggehaald worden, vergroeide botten ging men corrigeren, andere botten gingen ze aan elkaar zetten door middel van schroeven en men ging nog spieren vanaf mijn bovenbenen doortrekken naar beneden.

Gedurende 2 jaar tot mijn 18e ben ik een tikkeltje losbandig door het leven gegaan. Op mijn 18e besloten dat ik mij wilde laten opereren. In de tussentijd was duidelijk geworden dat mijn handicap verder achteruit was gegaan. Lopen was beperkt tot een minimum, traplopen kon ik niet meer en de pijn was buiten alle perken. De operaties konden goed gaan maar hoe het precies zou uitpakken wisten ze niet. Als het niet goed ging kon ik in ieder geval op een rolstoel rekenen. In een rolstoel bracht ik toen eigenlijk al mijn tijd rond dus ik redeneerde dat er dan toch niet veel veranderde.

Fast forward naar mijn 23e. De operaties waren achter de rug. Het was een zowel psychisch en lichamelijk een gigantisch zware tijd. Het was niet alleen moeilijk voor mij maar ook voor mijn omgeving. Door mijn inmiddels tamelijk heftige depressie en zwaar medicijngebruik (morfine) was ik een ander persoon geworden. Praten wilde ik niet meer, ik wilde alleen zijn en met rust gelaten worden. Inmiddels was duidelijk geworden dat ik niet 'beter' was geworden. Ik had mooie röntgenfoto's in mijn bezit waarop te zien was dat men bot had weggehaald en dat mijn complete voeten met schroeven aan elkaar zat. Men had mijn botten gecorrigeerd en mijn spieren doorgetrokken. Maar hielp het?

Pas 2 jaar geleden heb ik gehoord dat de operaties technisch gezien goed zijn gegaan maar dat de uitwerking niet was wat men had gehoopt. Kan men mij nog helpen? Neen. Ik heb hiermee leren leven. Wat is het nu concreet? Ik kan niet goed lopen en niet ver lopen. Ik heb chronisch pijn wat dagelijks sterk fluctueert. Mijn lichaam kan niets meer hebben. Psychisch ben ik, dankzij medicatie, sterker geworden.

Ik ben 100% afgekeurd om te werken maar dat wil ik dus niet. Ik ben 26 jaar. Ik wil werken en een leven hebben. Ooit hoop ik ook een prachtige vrouw tegen te komen en daarmee een mooi bestaan op te bouwen. Onlangs heb ik op LinkedIn een oproep gezet waarop ik mij gratis aanbood voor werk (in overleg met het UWV d.m.v. proefplaatsing). De oproep ging viral en ik heb 3 proefplaatsingen lopen voor een aantal uur per week.

Ik heb een prachtig leven. Ik kan immens genieten van het leven, ik was zojuist buiten en heb even in de zon een sigaartje zitten te roken. Een gevoel van geluk stroomde door mij heen. Mijn handicap, die overigens nog altijd geen naam heeft, is er nog altijd en kan erger worden. Dat is enkel een kwestie van ouder worden. Deze periode in mijn leven heeft mij enkele dingen doen beseffen. Lichamelijke gezondheid is érg relatief en totaal niet vanzelfsprekend. Het leven is zeer fragiel. Geniet van het leven zoals het is, zoals het je overkomt. Je bent instaat om in een bepaalde hoeveelheid je leven te controleren.

Ik ben een gelukkig mens. Jij ook?

*Kleine toevoeging: mijn handicap bestaat uit een paraplu van "beperkingen" die het net wel en net niet zijn. Zie het als een gecombineerde vorm van ME, Reuma, Artrose, Becker spierdystrofie en neuropathie.

Volgende: Relativeren met een handicap. 04-'16 Relativeren met een handicap.
Volgende: Wat is hoop voor jou? 06-'15 Wat is hoop voor jou?

Reacties


Door Tweakers user Rubman, vrijdag 22 april 2016 12:22

Mooi stuk, herkenningspunten wat betreft depressiviteit en drugsge(mis)bruik.
In mijn geval geen medische reden of door handicap maar puur persoonlijk, maar het terugtrekken en met ruste gelaten worden komt heel bekend voor.

Dat je iemand zal tegenkomen en tevens "vast" werk zal vinden met zo'n instelling lijkt mij niet meer dan een kwestie van tijd want een persoonlijkheid en werkethos en bereidheid is uiteindelijk altijd belangrijker dan een uiterlijk of handicap.

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 12:30

Rubman schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 12:22:
Mooi stuk, herkenningspunten wat betreft depressiviteit en drugsge(mis)bruik.
In mijn geval geen medische reden of door handicap maar puur persoonlijk, maar het terugtrekken en met ruste gelaten worden komt heel bekend voor.

Dat je iemand zal tegenkomen en tevens "vast" werk zal vinden met zo'n instelling lijkt mij niet meer dan een kwestie van tijd want een persoonlijkheid en werkethos en bereidheid is uiteindelijk altijd belangrijker dan een uiterlijk of handicap.
Daar heb je goed doorheen geprikt. Morfine in een hoge dosis heb ik niet puur voor de pijn gebruikt. Een groot voordeel daarvan was dat de tijd sneller ging. Dat ik daarbij mij plezierig voelde en eigenlijk knetter stoned was een mooie bijkomstigheid. Het afkicken was dan wel weer hels en ik heb nog altijd veel moeite om niet een coffeeshop in te lopen.

Door Tweakers user masauri, vrijdag 22 april 2016 12:49

Ik ben benieuwd wat voor werk je doet :)
Mooi verhaal trouwens, niet bij de pakken blijven neerzitten maar er voor willen gaan.
(uiteindelijk dan toch), maar mooi neergeschreven ook!


Door Tweakers user hyptonize, vrijdag 22 april 2016 13:08

Nooit verwacht zoiets te lezen op Tweakblogs. Wat een verhaal, in een adem gelezen. Met een wijze les aan het einde. Maar toch een paar onbeantwoorde vragen:

Woon je zelfstandig of nog bij je ouders? Hoe is je woonsituatie aangepast op je handicap? Heb je wel je middelbare school af kunnen maken en een vervolgstudie gedaan?

Door Tweakers user S1W, vrijdag 22 april 2016 13:48

Ik ben 100% afgekeurd om te werken maar dat wil ik dus niet. Ik ben 26 jaar. Ik wil werken en een leven hebben.

Mooi stuk! En top levenshouding! En waarom zou je ook de rest van je leven afgekeurd blijven, ik neem aan dat je prima met je hoofd kan werken? Alleen al het feit dat je deze post plaatst geeft aan dat je lef hebt, iets wat een werkgever zeker zal waarderen. Veel succes met het vinden van een geschikte werkplek! :)

Door Tweakers user MrRobot, vrijdag 22 april 2016 13:57

Mooi geschreven, respect dat je het nooit echt hebt opgegeven.
Je verhaal schud mensen misschien wakker en beseffen ze hoeveel geluk je hebt met een goede gezondheid.

Door Tweakers user Zenix, vrijdag 22 april 2016 14:14

Ik ben vanaf mijn 15de tot 22ste ongeveer 10 keer geopereerd geweest in totaal zo'n 16 maanden ziekenhuis geweest, daarnaast nog wat kleinere ingrepen. Verder nog 6 weken op de IC gelegen, waarvan drie weken in kritieke toestand, hartstilstand van 6min gehad, invalide geweest voor 2,5 jaar. Ik heb twee verjaardagen in het ziekenhuis gehad. Ik heb toen ook een zeer lange tijd morfine gehad en mijn andere beste vriend Tramadol en af en toe ook Fentanyl. Hiervan afkicken was voor mij mentaal niet moeilijk, maar lichamelijk wel. En door medicijngebruik had ik op mijn 16de al botontkalking, striae over mijn hele lichaam. En uiteindelijk nog een chronische ziekte erbij gekregen door de medicijnen.

Nu is het bijna 6 jaar later en door die periode ben ik altijd klein gebleven 1,63m, zijn mijn botten nog steeds zwak heb ik ook orthopedische schoenen omdat ik ook last heb van mijn voeten door allerlei oorzaken. Zoals jou bent ik ook afgekeurd.

Maar al deze shit heeft wel één voordeel: Doorzettingsvermogen, en dat herken ik ook in je verhaal. Ondanks al mijn beperkingen heb ik de afgelopen jaren een aantal MBO ICT diploma's gehaald en zit in nu in het derde jaar van een HBO-ICT opleiding zonder nog een herkansing te hebben gehad. Mijn middelbare school opleiding heb ik na twee jaar moeten afkappen.

Nadat ik in het revalidatiecentrum heb gezeten ben ik in combinatie met fysiotherapie gaan fitnessen. Dit doe ik vandaag te dag helemaal alleen, omdat ik zoveel ervaring heb met honderden sessies fysiotherapie weet ik nu wel goed wat ik moet doen. Door dit allemaal te blijven doen wordt ik langzaam fitter en sterker en kan ik ook gaan werken.

Inderdaad nooit de moed opgeven.

[Reactie gewijzigd op vrijdag 22 april 2016 14:24]


Door Tweakers user PixelShooter, vrijdag 22 april 2016 14:34

Damn... Je verhaal doet me bijna schuldig voelen als ik eens slechtgezind of depressief rondloop, tewijl ik daar eigenlijk helemaal geen reden voor heb; toch niet als ik het met jou zo vergelijk.

Wat ik ook erg bewonder, het is al eerder gezegd maar toch, is je houding ten opzichte van dit alles. Zo open, optimistisch en vrolijk blijven staan in het leven. Ik wou dat ik het (wat meer) kon :)

Top! ;)

Door Tweakers user kobus71, vrijdag 22 april 2016 15:02

Woow alle respect.
Heel knap dat je positief blijft.
Ik wens je alle mazzel!!

Door Tweakers user Aionicus, vrijdag 22 april 2016 15:18

Ik moet zeggen : puur respect voor je jongen !

Ik zou zelfs hier intern rondvragen of we je niet afentoe zouden kunnen inschakelen voor wat dingen , puur omdat ik je het gun om ook wat leuks te doen van tijd tot tijd , en lekker werken zal na die hel ook een hele voldoening geven , en de nodige nieuwe contacten.

Ik heb zelf ook een tramalant leven gehad , maar ben wel 100% gezond.

Ik kan niet anders zeggen van keep your chin up , de manier hoe je ermee omgaat en welke kracht je kan uitstralen kan een bron zijn voor anderen !

Respect!

groet,

Danny :)

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 16:38

hyptonize schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 13:08:
Nooit verwacht zoiets te lezen op Tweakblogs. Wat een verhaal, in een adem gelezen. Met een wijze les aan het einde. Maar toch een paar onbeantwoorde vragen:

Woon je zelfstandig of nog bij je ouders? Hoe is je woonsituatie aangepast op je handicap? Heb je wel je middelbare school af kunnen maken en een vervolgstudie gedaan?
Ik heb korte tijd zelfstandig kunnen wonen maar door de revalidatie noodgedwongen terug moeten keren naar het ouderlijk huis. Op dit moment is het een kwestie van voldoende geld zien te sparen (wat overigens lastig is met een WIA-uitkering kan ik vertellen ;) ) en om daarna weer mijn vleugels uit te slaan. Mijn woonsituatie is in die zin aangepast dat alles gelijkvloers is. Geen drempels, brede deuropeningen, alles goed toegankelijk. Los daarvan heb ik een aangepast medisch bed omdat mijn lichaam goed ondersteunt moet worden. Als ik mij ontspan op bed, spannen mijn spieren zich wat zorgt voor pijn en verkrampingen. Dat kan nu deels opgevangen worden door -indien het nodig is- een brace en aangepast bed.

Verder heb ik in een half jaar tijd, 2013 om precies te zijn, een MBO-4 opleiding gedaan, 1 jaar op het HBO gezeten en nu volg ik een studie via de open universiteit.

Door Tweakers user Jeroenneman, vrijdag 22 april 2016 20:47

En nog steeds hebben ze geen idee wat er aan de hand is?

Dat lijkt me nog het ergste, het gevoel dat niemand echt weet "wat" er mis is, of hoe ze het moeten oplossen.

Ik ben nog steeds blij met de huisarts die me eindelijk (na slechts een paar jaar flinke "astma" aanvallen, die niet terug te leiden waren op de logische keuzes) een bloedonderzoek aanbood. Een week later was de uitslag binnen (huisstofmijt) en sindsdien gebruik ik ook Ventolin. Niet alleen blij omdat ik het nu kan bestrijden, maar vooral omdat ik weet waardoor het komt, en waardoor het dus wordt bestreden.

Het lijkt me vreselijk om "ja" te moeten zeggen tegen een operatie, terwijl niemand weet wat er mis is.

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 21:30

masauri schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 12:49:
Ik ben benieuwd wat voor werk je doet :)
Mooi verhaal trouwens, niet bij de pakken blijven neerzitten maar er voor willen gaan.
(uiteindelijk dan toch), maar mooi neergeschreven ook!
Dank voor je reactie.

Ik "werk" momenteel door middel van 3 proefplaatsingen.

1 - Venonta: een bedrijf wat zich richt op Insider Threat Management door middel van een SaaS platform. Daarvoor verzorg ik een stukje marketing en website onderhoud. Het bedrijf is pas gestart en mocht het goed verlopen kan ik hier een contract krijgen en dan hoop ik tevens sales erbij te doen.
2 - WerksaamBeter - een organisatie die zich inzet voor mensen zoals deze jongen. Mensen die beperkt zijn, hetzij lichamelijk of geestelijk en deze te begeleiden naar een betaalde baan. Hier verzorg ik eveneens een stukje marketing maar ben ik tevens ambassadeur. Ik hoop mee te gaan naar bijeenkomsten om daar mijn 'verhaal' en tevens een motivation speech te vertellen. Zoiets van, even simpel: 'ik ben gewoon een mens zoals jij dat ben, enkel heb ik een handicapje maar ben ik prima in staat tot werken, net zoals die andere duizenden gehandicapten die een baan zoeken'.
3 - Artea Grafmonumenten - hier heb ik onlangs een 0-uren contract mogen ontvangen waar ik erg blij mee ben. Ik werk zo'n 10 uur per maand voor dit bedrijf en verzorg de Social Media, richt mij op Google/FaceBook advertising.

Al met al best gevarieerd. Het einddoel is vanzelfsprekend ergens een contract te kunnen krijgen waardoor ik ook salaris kan ontvangen. Proefplaatsing is gratis arbeid in principe.

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 21:32

S1W schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 13:48:
Ik ben 100% afgekeurd om te werken maar dat wil ik dus niet. Ik ben 26 jaar. Ik wil werken en een leven hebben.

Mooi stuk! En top levenshouding! En waarom zou je ook de rest van je leven afgekeurd blijven, ik neem aan dat je prima met je hoofd kan werken? Alleen al het feit dat je deze post plaatst geeft aan dat je lef hebt, iets wat een werkgever zeker zal waarderen. Veel succes met het vinden van een geschikte werkplek! :)
Mijn hoofd is relatief gezien in orde ;). Dankzij de jarenlange medicatie heb ik echt een klap gekregen m.b.t de cognitieve functies. Is langzaam aan het bijtrekken gelukkig.

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 21:36

Zenix schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 14:14:
Inderdaad nooit de moed opgeven.
High five! Goed om te lezen. Inderdaad, doorzettingsvermogen is iets wat ik vaak signaleer bij "ons soort mensen" ;-). Nou ja... het is dat of bij de pakken neerzitten eigenlijk. Lichamelijk afkicken is een hel inderdaad, al was het mentaal ook niet eenvoudig maar dat werd bij mij d.m.v antidepressiva opgevangen om de scherpste kantjes weg te nemen.

Zijn ze bij jou wel tot enkele diagnoses gekomen?

Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 21:39

PixelShooter schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 14:34:
Damn... Je verhaal doet me bijna schuldig voelen als ik eens slechtgezind of depressief rondloop, tewijl ik daar eigenlijk helemaal geen reden voor heb; toch niet als ik het met jou zo vergelijk.

Wat ik ook erg bewonder, het is al eerder gezegd maar toch, is je houding ten opzichte van dit alles. Zo open, optimistisch en vrolijk blijven staan in het leven. Ik wou dat ik het (wat meer) kon :)

Top! ;)
Haha, ieder mens heeft en krijgt zo zijn zorgen in het leven en mag daar over in zitten! Sterker nog, dat is je goed recht! Het feit dat de ene dan een chronische ziekte heeft en de ander wellicht een griepje doet niets aan het feit af dat het naar is.


Door Tweakers user Plato1989, vrijdag 22 april 2016 21:42

Jeroenneman schreef op vrijdag 22 april 2016 @ 20:47:
En nog steeds hebben ze geen idee wat er aan de hand is?

Dat lijkt me nog het ergste, het gevoel dat niemand echt weet "wat" er mis is, of hoe ze het moeten oplossen.
Niemand weet wat er mis is met mij. Het voordeel daaraan is dat ik onder begeleiding sta van enkele top artsen en chirurgen uit binnen en buitenland. Het nadeel is dat ze mijn 'ziektebeeld' met name aan het documenteren zijn in het geval zich nog een keer voordoet en zij dus eveneens machteloos staan.Ventolin was geniaal, spul werkte binnen no-time. Inmiddels ben ik over mijn Astma heen :)

Door Tweakers user MacBreQ, vrijdag 22 april 2016 22:05

Neem eens contact met mij op via DM. Ik werk voor een bedrijf wat staat te springen om competente mensen in de IT die vanuit huis moeten werken wegens een lichamelijke beperking. Niet als plug voor mijn werkgever bedoeld, maar kijk anders eens op http://videobutler.nl/solliciteer/ (dat is als je proefplaatsingen niet bevallen of als je ondertussen ook wilt zien wat er verder op de arbeidsmarkt voor jou te doen is)

[Reactie gewijzigd op vrijdag 22 april 2016 22:07]


Door Tweakers user 4Br0k3n3rr0r, vrijdag 22 april 2016 22:15

Je hebt een goede instelling en veel doorzettingsvermogen. Dit is echt fijn om te lezen, veel mensen kunnen nog wat van je leren.

Door Tweakers user technomania, zaterdag 23 april 2016 10:06

Ik ben 100% afgekeurd om te werken maar dat wil ik dus niet.
Zelfde hier. Weet ook pas sinds een aantal weken dat ik voor de volle 100% ben afgekeurd. Was een klap in mijn gezicht.

Ook ik wil niet thuis zitten en doe nu 2x in de week wat vrijwilligerswerkk in een verzorgingstehuis wat mij enigszins voldoening geeft.

Sterkte kerel (y)

Door Tweakers user Hans1990, zaterdag 23 april 2016 10:40

Ik deel je verhaal Plato. Ik heb de afgelopen 4 jaar ook 4 operaties gehad aan mijn benen. Vanaf mijn jeugd liep ik al slecht. Gym docenten zagen dat wel, en zeiden enkel dat ik m'n voeten recht moest zetten tijdens het rennen. Alsof ik dat expres doe? Dat wilde niet. Het liep ongemakkelijk, soms pijnlijk, maar ik dacht.. zal wel aan mijn conditie liggen.

Na mijn VMBO examens had ik nog op het laatste moment gekozen om naar de HAVO te gaan ipv MBO. Op de HAVO kreeg ik de gymdocent van m'n eerste 2 leerjaren weer. Die zag toen pas dat ik in 2 jaar tijd enorm veel slechter ben gaan lopen. Dat klopte ook wel, want rennen begon erg zeer te doen aan de buitenkant van m'n voeten, en rug. Ik liep ook met m'n voeten erg naar buiten, circa 30-35 graden volgens de CT scans.

Vervolgens ben ik ook in het hele huisarts-fysio-sportarts-orthopeed-chirurg-second opinion circuit gekomen. FFW time, en ik zat inmiddels al in m'n HBO studie. Vanaf het 3e leerjaar begon ik de klachten steeds meer beu te worden.. elke avond last van mijn rug en heupen, last van knie tijdens fietsen en voeten tijdens het lopen. Ik heb toen eerst de studie afgemaakt (opleiding waar ik op zat had 8 studenten in 3e leerjaar - die geven colleges & tentamens voor een vak 1x per jaar en that's it.. werkcollege vakken kon ik altijd inleveren, maar daar red je het niet mee).

Circa 2 weken nadat ik mijn diploma in m'n handen kreeg gedrukt zat ik thuis met een drukverband en plaat in m'n bovenbeen/knie. Standscorrectie met 20 graden naar binnen gedraaid. Revalideren kostte veel moeite en tijd (4,5 maand krukken), en ik kan je voorstellen dat je niet afgekeurd wilt zijn. Tenslotte werkt je lichaam misschien niet helemaal mee, maar kan je mentaal nog prima gebruiken.

Met die insteek heb ik ook nooit het UWV er bij gehaald om mij te laten keuren ofzo. Wat moet ik van ze verwachten - dat ik inderdaad moeilijk loop en op kantoor moet werken? Ik heb een oud stage adres in de buurt opgebeld of ze mij op 0-uren basis konden gebruiken, gegeven mijn beperkingen. Het loon interesseerde me niet, zolang ik even buiten de deur was. En zo huppelde ik daar wat rond op mijn krukken voor paar dagen in de week. Ik heb geluk gehad dat ik daar m'n hele chirurgische revalidatie kon blijven (ook voor volgende 3 ingrepen), zodat ik tenminste iets om handen had.

Goed dat je toch zelf initatief hebt genomen om iets te doen, en het er niet bij laat zitten. Uiteindelijk is heel veel mogelijk als je maar wil.

Ik ben persoonlijk nog niet klaar met revalideren.. zo kan ik nog steeds moeilijk fietsen, waarschijnlijk omdat bepaalde hamstrings waar ze hebben zitten opereren niet lekker willen herstellen. Ik ga daarvoor binnenkort nog naar een revalidatie centrum.

Gelukkig heb ik afgelopen jaar wel mijn rijbewijs kunnen halen. Daarom wil ik in september een master studie starten en op kamers gaan (noodzakelijk). Eigenlijk wilde ik dat vorig jaar al doen, maar toen ben ik mentaal/psychisch afgehaakt met de drempel "dat lukt mij toch niet". Ik denk dat het belangrijk is om zo niet te denken - gewoon doen.. wat is het ergste wat je nog kan overkomen? Als het wel lukt, dan betekent het dat ik sterker sta dan m'n beperking/"handicap" en daarvoor niet hoef weg te kruipen.

Door Tweakers user Dr1ftK1ng, zaterdag 23 april 2016 11:00

Ik vind het écht super mooi dat je, ondanks alle tegenslagen, nog gewoon zo vrolijk in het leven staat en dat je niet de handdoek in de ring gooit. Niet iedereen heeft de (geestelijke) kracht om dat te doen, petje af!

Enneh, ondanks dat het de komende week niet zulk mooi weer zal worden, blijf genieten hè :)

Door Tweakers user JT, zaterdag 23 april 2016 15:52

Goed dat je een positieve houding hebt én je je realiseert dat de enige die wat van jouw leven kan maken, jij zelf bent. Wordt misschien anders als je van top tot teen verlamd bent, maar daarbuiten heb je er zelf de grootste invloed op. Het is makkelijker om een (iets) ander(s) de schuld te geven, moeilijker is inzien dat schuld niet relevant is en je er zelf het meeste van kan maken. Met als uitkomst het best mogelijke!

Door Tweakers user Theo, maandag 25 april 2016 08:35

Dit is even een andere blog dat wat er gewoonlijk voorbij komt....

Maar wellicht een aparte vraag; hoe gaan verschillende (overheids)instanties om met het feit dat er wel duidelijk iets met jouw lichaam mis is, zonder dat een naam heeft? Van het UWV weet ik dat ze enorme hokjesdenkers zijn; pas je niet in een hokje dan heb je geen uitkering (helemaal vanaf 2018), simpelweg omdat er geen hokje met 'overige' of 'onbekend maar wel afgekeurd' is...

Door Tweakers user Plato1989, maandag 25 april 2016 11:16

Theo schreef op maandag 25 april 2016 @ 08:35:Maar wellicht een aparte vraag; hoe gaan verschillende (overheids)instanties om met het feit dat er wel duidelijk iets met jouw lichaam mis is, zonder dat een naam heeft? Van het UWV weet ik dat ze enorme hokjesdenkers zijn; pas je niet in een hokje dan heb je geen uitkering (helemaal vanaf 2018), simpelweg omdat er geen hokje met 'overige' of 'onbekend maar wel afgekeurd' is...
Dat is inderdaad niet eenvoudig. Nu heb ik mijn kleine teen niet gebroken dus dat valt mee. Mijn handicap heeft een dossier van zo'n 150 pagina's dus dat zit in mijn voordeel. Het nadeel is en blijft dat er dus geen naam is. Ik heb er eigenlijk met overheidsinstanties weinig problemen mee gehad (afkloppen).

Door Tweakers user korakgomanji, donderdag 28 april 2016 17:47

heel herkenbaar sommige stukken. Nu is het wel zo dat heel veel schoeisel een hoop toeters en bellen heeft maar dus niks bijdraagt.

De enigste goeie schoen ooit gefabriceerd is de Kalenji Succes. Vanwege zijn eenvoud.

Met de Nike Air zool uitgezondert, dat droeg wel bij.

Maar als je bijvoorbeeld kijkt naar die lui die taakstraf hebben, op wat voor statische heavy schoen ze lopen, dat is vragen om blessures.

Maar zo en zo, dieren dragen geen schoenen omdat hun ondergrond simpelweg niet van steen is, zij halen demping uit de ondergrond zelf.

Omdat wij op beton lopen, dragen we schoenen. Barefoot rennen is dan ook totale onzin, tenzij je op gras op strand achtige ondergrond loopt.

al van kleins af aan wordt ons geleerd wat eigenlijk haaks op de natuur staat. Vandaar dat er zoveel blessures zijn. Twintigers laten gymen en sporten maar niet informeren over de voeding etc. Iemand 100 keer hard laten landen en niet even vertellen dat je zacht moet landen ongeacht wat voor sport je doet. En het dan raar vinden dat je op je 30ste of 40ste blessures hebt die niet weg gaan.

Mjaah..

Chronische astma heb ik ook, alleen heb ik er zelf voor gekozen. (kettingroker geweest) Uit ervaring weet ik dat een stofvrije omgeving goed werkt. Ook slank zijn helpt goed in gevecht tegen astma/ bronchitus.

roltrappen en liften mijden, fiets pakke en je hebt zo alweer de helft gewonne!

Door Tweakers user Panta, donderdag 28 april 2016 20:36

Geweldig mooi stuk!

Toch maakt je verhaal mij een beetje boos. Niet op jou uiteraard, maar in het algemeen.

Je bent relatief jong, maar je hebt al levenservaringen meegenomen, die menig oudere niet of nooit mee zal maken. Maar toch bezit je een dosis positiviteit en energie dat zelfs via geschreven tekst goed en hard aankomt. Ik bewonder dat enorm.

De reden dat ik er boos van word, is dat jij laat inzien hoe goed anderen het hebben die niets van hun leven maken. Mensen die 'kleine' kwaaltjes hebben en al vinden dat ze niets meer kunnen en mogen betekenen voor de maatschappij. Mensen die RSI hebben opgelopen door verkeerde werkhoudingen en daar de maatschappij de schuld van geven. Uitkeringstrekkers die geld binnenhalen die jij eigenlijk zou moeten krijgen... Mensen die zich verschuilen achter drugs en mensen die jaarlijkse mentale check-ups krijgen en vertellen dat ze doen alsof ze gek zijn, omdat ze anti-maatschappij zijn. Het is soms niet te geloven dat er zoveel mensen rondlopen die misbruik maken van dit systeem. Het is toch van het zotte? Mensen die echt niets meer mogen of kunnen krijgen van dit soort hypochondriërs schuldgevoelens, omdat de samenleving een hokjesgeest heeft. Deze samenleving vind dat iedereen met een uitkering zich aanstelt. De ware bedoeling achter dit systeem is verloren gegaan. Daar zijn we met zijn allen schuldig aan, maar word sterk aangewakkerd door dit soort voorbeelden...

Deze positieve uitstraling van je, zou juist een goed voorbeeld moeten zijn voor de maatschappij. Laten zien dat mensen met een uitkering, hier echt niet op zitten te wachten en gewoon graag aan het werk willen zijn.

Ik spreek niet uit een politiek (jegh!) hart, maar vanuit omgeving. Kijk eens op een gemiddeld forum over WAO uitkeringen, social media en je directe omgeving. Je schrikt je kapot over hoe hier over gedacht word. En dat alles dankzij een selectief groepje die het verbruidt voor de rest.

Bedankt voor je ontzettende uplift en boost. Ik hoop echt dat er betere tijden voor je gaan volgen. ( Ook met nadruk op toekomstige wettenschappen in de medische wereld! )

Door Tweakers user BeePee00, vrijdag 29 april 2016 07:21

Goed verteld! Inderdaad zoals een aantal anderen al schreven in 1 adem uitgelezen. En goed dat je niet bij de pakken gaat neerzitten, maar kijkt naar wat je nog wel kan.

Door Tweakers user osmosis, zondag 1 mei 2016 17:32

Heftig, maar tof dat je er zo in staat nu in het leven! Goede instelling maakt het lijkt me een stuk dragelijker. Ook al is het lijkt me soms lastig om niet moedeloos of gefrustreerd te raken.

Maar voordat ik verder afdwaal. De chronische pijn, ik geloof niet in wondermiddelen.
Echter ik wou toch eens vragen heb je wel eens CBD Olie (Cannabidiol) geprobeerd?
Niet echt vergelijkbaar maar op jonge leeftijd door bmx ongeval mijn groeischijf verbrijzelt in me rechter pols. Daarna dag in dag uit een vreemde zeurende milde pijn in me pols
Tot ik uit gekkigheid maar eens zo dom klein flesje CBD olie gekocht had
Het is aanzienlijk beter bij mijn pijnklacht(en) Voel enkel pijn soms in de winter als ik lang buiten ben. Wil geen valse hoop geven maar,.. wie weet? Kwaad kan het nooit

Door Tweakers user Frozen, maandag 2 mei 2016 15:33

één nominatie voor u. :)

Door Tweakers user Decipher666, dinsdag 3 mei 2016 16:13

Heftig verhaal maar je kan trots op jezelf zijn dat je nu weer zo positief naar het leven kijkt ondanks wat je allemaal mag verduren. Respect !


Door Tweakers user SpiceWorm, dinsdag 10 mei 2016 11:50

Je verhaal lijkt wel wat op de ziekte rickets. Google eens of het past in het plaatje. Rickets is een vitamine d defieciency ziekte. Astma en depressie kunnen ook goed op vit. D reageren. Omdat wordt aangenomen dat een vit. D tekort niet voorkomt in de westerse wereld wordt dit niet altijd onderzocht. Daarnaast geven recente onderzoeken de suggestie dat de vitamine d inname flink omhoog moet.

Als je meer wil weten: stuur een dm. Sowieso veel sterkte toegewenst!

Door Tweakers user Blanco The Bull, dinsdag 10 mei 2016 20:17

Mooi en inspirerend stuk, bedankt

Door Tweakers user xs4me, dinsdag 10 mei 2016 20:18

Heel mooi artikel. Mooi geschreven. Verschrikkelijk wat je doormaakt en mooi dat je toch nog de positieve kant ziet.

Zelf heb ik een aantal jaar geleden mogen ervaren dat gezondheid niet vanzelfsprekend is.
Wat ik daar vooral uithaal is mensen, please, sta eens een moment stil bij wat je hebt. Je hoort zoveel mensen zeuren over dingen, maar je kunt ook eens kijken naar wat je 'wel' hebt.

Maar dat zijn dingen die je pas echt beseft als je t niet meer hebt blijkbaar. Dat deed ik immers ook toen t nog vanzelfsprekend was. Geld, macht, succes. Allemaal secundair. Gezondheid, wees er groos en zuinig op. Al kun je er soms simpelweg niks aan doen. Het is gewoon zo.

Zelf heb ik ook besloten vooral te kijken naar de dingen die ik nog wel kan, en daar ook echt van te genieten.
Een tijdje heb ik teveel stil gestaan bij wat ik niet meer kon en dan wordt je depressief. Door t glas half vol te gaan zien is t er beter op geworden. Je gaat ook meer genieten van de kleinere dingen.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Je blijft vast weleens een dip houden. Ik wens je dus alle sterkte toe om t als half vol te blijven zien, want dat blijft toch de beste remedie.

En bedankt dat je dit met me/ons wilde delen.

Door Tweakers user ongeintim, woensdag 11 mei 2016 12:18

Heftig verhaal, knap dat je ondanks je handicap toch opzoek gaat naar werk. En dat je dit met ons wilt delen.

Ik heb ooit een artikel op TED gelezen waarin ze vertellen hoe ze ledematen volledig kunnen vervangen door bionische ledematen https://www.ted.com/talks...imb_and_dance?language=nl Zelf weet ik hier niet veel van af maar ik moest hier gelijk aan denken toen ik jouw verhaal las. Een vrij drastische en dure ingreep maar je zou er volgens TED wel weer door kunnen lopen. Misschien zouden de artsen zoiets kunnen overwegen.

Maar echt tof dat je nog positief in het leven staat, ga zo door!

Door Tweakers user Chief, donderdag 12 mei 2016 02:59

Heel erg veel respect hoe je omgaat met alle tegenslagen en desondanks een fantastische instelling hebt!

Door Tweakers user 3DDude, donderdag 12 mei 2016 19:53

Respect plato,

Hoe je met de situatie omgaat, hoe je je verhaal doet naar anderen, en niet opgeeft!

Ondanks alles toch een gelukkig mens!

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.