Relativeren met een handicap.

Door Plato1989 op zaterdag 30 april 2016 14:03 - Reacties (11)
Categorie: Positief geneuzel, Views: 3.442

Onderstaande geschreven naar aanleiding van een reactie die ik kreeg. Besloten om hem ook in blogvorm te plaatsen omdat ik erg benieuwd ben hoe jullie dit zien.

Iemand vroeg pas aan mij: 'heb je misschien advies voor mij?' waarop mijn antwoord was: 'blijf gezond, want aan gehandicapt zijn heb je niks'. Pas later begon ik daarover na te denken. Het gehandicapt zijn heeft mij tot bepaalde denkbeelden en een 'state of mind' gebracht die niet mogelijk was geweest als ik 100% gezond (of zonder handicap) was. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat ik het aanmoedig of toejuich dat mensen bepaalde zaken moet overkomen.

Je hoort nog wel eens het gevleugelde gezegde: 'je moet je erbij neerleggen', je neerleggen bij het onvermijdelijke. Je ergens bij neerleggen komt voort vanuit een passieve houding. Passief is het tegenovergestelde van actief; een lijdelijke vorm van onderwerping. Mijn handicap is wat dat aangaat een confrontatie met het onvermijdelijke, maar mijn geest kan dat 'actief' relativeren.

Om het leven leefbaar te houden is moet je onder andere kunnen relativeren. Relativeren lost je probleem niet op, maar het lost wel deels de negatieve houding op hoe jij er tegenaan kijkt. Hoeveel zin heeft het voor mij om elke seconde van de dag stil te staan bij mijn chronische pijn? Ik hoop zo met een vriendin een wandeling te gaan maken en daarna gaan we koken. Ik weet nu al dat die activiteiten mij veel pijn gaan opleveren maar dat weerhoudt mij er niet van om deze activiteiten niet uit te voeren. Ik ervaar plezier hierin en de pijn die ik daarmee heb neem ik voor lief. Relativeren is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Zeg het maar eens tegen iemand in rouw. Maar na verloop van tijd, hetzij door therapie, hetzij door eigen kunnen, komt het allemaal deels op relativeren neer.

Wat er ook is en niet is in je leven; zet het in het juiste perspectief. Wat is nu écht belangrijk in het leven? Een bovenmodaal inkomen? De nieuwste BMW voor de deur? 5 keer per jaar op vakantie? Een prachtige blondine op de bank met dubbel D? (prachtige blondines met dubbel D verwijs ik overigens naar mijn inbox) Ik denk dat we meer terug moeten naar de basis, wat dacht je van: een dak boven je hoofd? Voedsel? Mensen die je lief- en dierbaar zijn? Of wat dacht je van een goede gezondheid... ;)

Kan jij relativeren?

Volgende: Voor het eerst sinds 15 jaar zonder medicatie door het leven 17-03 Voor het eerst sinds 15 jaar zonder medicatie door het leven
Volgende: Hoe ik van kerngezond naar kerngehandicapt ging 04-'16 Hoe ik van kerngezond naar kerngehandicapt ging

Reacties


Door Tweakers user i-chat, zaterdag 30 april 2016 15:37

ik weet uit eigen ervaring waar je het over hebt, hoewel ik gelukkig niet hoef te leven met pijn, zijn de beperkingen er evenzeer,

wat ik persoonlijk erg belangrijk vind is 'eigenwaarde' hoe meer je daar van hebt hoe beter je in staat bent de prijs te betalen voor het 'overkomen van beperkingen'

of dat nu is: staan koken met pijn aan je voeten, of een boek lezen met slechts 5% zicht, een gesprek voeren als je stottert, een stukje rennen met astma ... door de beugel genomen kan het allemaal, maar er is een prijs te betalen die (voor sommigen) aanzienlijk hoger is dan voor de gemiddelde mensch.

met genoeg wilskracht en dissipline kom je zo enorm ver, en voor de buitenwacht begint dat dus bij stoppen met iemand zielig te vinden, en in plaats daarvan aan te moedigen.

dat: er bij neerleggen werdt mij ook altijd gezegd, ik ervaarde dat altijd als de meest walgelijke, slappe, zelf-onterende houding die je maar kunt hebben, elke dag is een uitdaging, en elke dag mag je pas stoppen als je er alles voor gegeven hebt dat je van plan was te geven, of iets dan gelukt is of niet, maakt, als je je best maar gedaan hebt, al een stuk minder uit, wanneer je weet, dat het in ieder geval niet lag aan je inspanningen, persoonlijk merk ik dat het op dat moment ook een stuk minder moeilijk is om hulp te vragen, of om aan te geven dat die goedbedoelde adviezen niet helpen.

rest me nog een enorm respect uit te spreken voor dit blog, ik vind het van enorme moed getuigen dat je er zo open over schrijft chapeau!

Door Tweakers user Soldaatje, zaterdag 30 april 2016 18:46

relativeren is overrated

Door Tweakers user Silent7, zaterdag 30 april 2016 19:34

Acceptatie is de sleutel in veel gevallen. Maar niet eenvoudig bereikt

Door Tweakers user Vermeulen, zaterdag 30 april 2016 21:58

een dak boven je hoofd? Voedsel? Mensen die je lief- en dierbaar zijn? Of wat dacht je van een goede gezondheid... ;)

Dit bovenstaande dus, lijkt mij het allerbelangrijkste! En inderdaad 'de helende kracht van acceptatie (boek)' helpt ook. Wees niet te veel boos, en niet veeleisend dat maakt het leven aangenaam :) voor jezelf maar ook voor je omgeving.

Door Tweakers user Xessive, zaterdag 30 april 2016 23:03

Ik heb de afgelopen jaren flink moeten (leren) relativeren. Heb op financieel gebied een behoorlijk dieptepunt bereikt wat niet makkelijk is als alleenverdiener van een gezin van vijf.

Wij (mijn vriendin en ik) hebben drie gezonde kids, die we de afgelopen jaren gelukkig hebben kunnen voorzien van hun natje en droogje. Veel geld is niet alles, het is makkelijk. Maar met geld kan je geen handicap verhelpen.

Ik vindt het knap van je dat jij je, door jouw handicap als ik dat zo mag zeggen, niet uit het veld laat slaan. Respect!!

Door Tweakers user mimang, zondag 1 mei 2016 02:00

Ik ben het met je eens. Prachtig stuk!

Alleen daaruit komt de volgende vraag, zodra je dus een dak hebt, voedsel en dierbaren waar je zo gelukkig van wordt, waarom niet verder kijken naar de andere punten die je noemt? Als het lukt is dat toch ook mooi meegenomen? :)

Door Tweakers user 4Br0k3n3rr0r, zondag 1 mei 2016 13:50

Ik heb zelf een slaapstoornis, waardoor ik ook mijn beperkingen heb. Hierdoor heb ik ook vaak het idee dat ik een hoop heb gemist in mijn puberteit. Maar er is ook het een en ander gebeurd, waardoor het leven me dierbaar is. Ik heb echt heel diepe dalen gezien, soms zag ik het echt niet meer zitten. Maar écht de moed opgeven? Dat zit niet in mij! Op een gegeven moment was er maar één uitweg: mijn beperkingen accepteren.

Relativeren is de beste manier, anders word je alleen maar somberder. Je schiet er niets mee op. Ik ben echt blij met wat ik heb (ik laat het af en toe te weinig merken): leuk huis, lieve vriend en een leuke familie. Zoiets als een rijbewijs halen zit er voorlopig niet in en dat maakt mij niets uit. Je maakt het jezelf alleen maar lastiger als je daar dagelijks bij stilstaat.

Ik heb veel respect voor je houding. En je schrijft ook nog eens leuk!

Door Tweakers user TJRef, zondag 1 mei 2016 15:31

Dubbel D hier, alleen niet blond en geen meid (haha).

Relativeren helpt ook niet altijd. Relativeren staat gelijk aan het ontkennen van emotioneel leed. Uit ervaring weet ik dat het beste is om er juist helemaal aan toe te geven als het te veel wordt, vloeken, huilen etc (zonder er in te blijven hangen/zwelgen). Dat verlicht uiteindelijk de pijn.
Ook uit ervaring weet ik dat juist het constant relativeren en analyseren juist (mede) oorzaak kan zijn voor veel pijn/klachten. Vanwege bovenstaande, het negeren van emotioneel leed. Genegeerd emotioneel leed wordt in je lichaam opgeslagen (ja echt, ook als je er niet aan denkt) en dat veroorzaakt op zichzelf al extra gevoeligheid of zelfs pijn.
Dus het beste wat je kunt doen is zorgen dat je emotioneel je lichaam opruimt en de emmer leeg gooit, zodat dat ook een verlichting biedt. Dan is er ook minder te relativeren. En het emotionele leed heeft niet altijd te maken met de handicap.
Als je het jezelf gunt om even alles eruit te gooien dan hoef je ook minder te worstelen om je over de pijn/handicap heen te zetten.

Ook denk ik dat het krijgen/hebben van een handicap ook in bepaalde manier gezien kan worden als een (pijnlijke) aanwinst. Al die materialistische dingen heb je niks meer aan en je wordt op jongere leeftijd gedwongen om dat te doen wat een mens echt moet doen, je ziel onderzoeken en zien waar de echte waarde in het leven zit. Je kunt je moeilijker laten meeslepen door afleidende en verslavende (maar afstandelijke) dingen en je leert eerder ervaren wat echte liefde betekent.

(beetje te filosofisch en belerend misschien, maar dat is mijn ervaring)

Door Tweakers user t.vlinders, maandag 2 mei 2016 12:39

iedere denker weet dat je afstand moet nemen/doen en de tijd/ruimte uitkoopt om te denken
het gevolg is een geestverruiming dmv van een nieuw (in)zicht

de reden/motivatie bepaald de insteek (angle, bias, kern) van een nieuw inzicht en is niet altijd nuttig
maar word altijd (positief of negatief) gewaardeerd door de waarnemer

buiten dit/het principe is alleen wat je (er mee) doet, de uitwerking, en het gevolg die getuigd van de waarde er van

doe er ieders voordeel mee en blaas jezelf niet op
zoek naar de wijsheid in waarheid niet je eigen "grootsheid"

happy thinking
en lees de bijbel, weinig goeds is nieuw en niet al lang omschreven

[Reactie gewijzigd op dinsdag 3 mei 2016 11:29]


Door Tweakers user donderdraak, donderdag 5 mei 2016 17:40

Zelfacceptatie is een belangrijk aspect van relativeren

Door Tweakers user t.vlinders, zaterdag 7 mei 2016 10:13

donderdraak schreef op donderdag 05 mei 2016 @ 17:40:
Zelfacceptatie is een belangrijk aspect van relativeren
Een belangrijk aspect om rekening mee te houden ja...
Het houd je scherper als je niet (snel) aanneemd uit een gevoel van zelfbehagen.

Toepasselijke zelfverwerping en nederigheid geeft een groter en eerlijker overzicht vanuit inzicht dan die van een voldaan dronkaard.

Nuchterheid is waar je naartoe wilt, geen overcompensaties en de dingen in zijn juiste waarde schatten zodat de zaken rond de dingen die daadwerkelijk zijn blijken te draaien.

[Reactie gewijzigd op zaterdag 7 mei 2016 10:19]


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.