Relativeren met een handicap.

Door Plato1989 op zaterdag 30 april 2016 14:03 - Reacties (11)
Categorie: Positief geneuzel, Views: 3.363

Onderstaande geschreven naar aanleiding van een reactie die ik kreeg. Besloten om hem ook in blogvorm te plaatsen omdat ik erg benieuwd ben hoe jullie dit zien.

Iemand vroeg pas aan mij: 'heb je misschien advies voor mij?' waarop mijn antwoord was: 'blijf gezond, want aan gehandicapt zijn heb je niks'. Pas later begon ik daarover na te denken. Het gehandicapt zijn heeft mij tot bepaalde denkbeelden en een 'state of mind' gebracht die niet mogelijk was geweest als ik 100% gezond (of zonder handicap) was. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat ik het aanmoedig of toejuich dat mensen bepaalde zaken moet overkomen.

Je hoort nog wel eens het gevleugelde gezegde: 'je moet je erbij neerleggen', je neerleggen bij het onvermijdelijke. Je ergens bij neerleggen komt voort vanuit een passieve houding. Passief is het tegenovergestelde van actief; een lijdelijke vorm van onderwerping. Mijn handicap is wat dat aangaat een confrontatie met het onvermijdelijke, maar mijn geest kan dat 'actief' relativeren.

Om het leven leefbaar te houden is moet je onder andere kunnen relativeren. Relativeren lost je probleem niet op, maar het lost wel deels de negatieve houding op hoe jij er tegenaan kijkt. Hoeveel zin heeft het voor mij om elke seconde van de dag stil te staan bij mijn chronische pijn? Ik hoop zo met een vriendin een wandeling te gaan maken en daarna gaan we koken. Ik weet nu al dat die activiteiten mij veel pijn gaan opleveren maar dat weerhoudt mij er niet van om deze activiteiten niet uit te voeren. Ik ervaar plezier hierin en de pijn die ik daarmee heb neem ik voor lief. Relativeren is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Zeg het maar eens tegen iemand in rouw. Maar na verloop van tijd, hetzij door therapie, hetzij door eigen kunnen, komt het allemaal deels op relativeren neer.

Wat er ook is en niet is in je leven; zet het in het juiste perspectief. Wat is nu ťcht belangrijk in het leven? Een bovenmodaal inkomen? De nieuwste BMW voor de deur? 5 keer per jaar op vakantie? Een prachtige blondine op de bank met dubbel D? (prachtige blondines met dubbel D verwijs ik overigens naar mijn inbox) Ik denk dat we meer terug moeten naar de basis, wat dacht je van: een dak boven je hoofd? Voedsel? Mensen die je lief- en dierbaar zijn? Of wat dacht je van een goede gezondheid... ;)

Kan jij relativeren?